Medische missers slecht vergoed

AMSTERDAM – Slachtoffers van medische fouten moeten soms jarenlang wachten op schadevergoeding. De afhandeling van de schade in dit soort zaken verloopt aanzienlijk trager dan bij verkeersslachtoffers. Zelfs als een ziekenhuis aansprakelijkheid erkent voor een fout, betekent dat niet altijd een snelle afwikkeling van de zaak.

Dat blijkt uit gesprekken van de Volkskrant met letselschadeadvocaten, slachtoffers en onderzoekers. ‘Ik maak vaak mee dat de afwikkeling van een medische claim wordt vertraagd door een verzekeraar’, aldus letselschadeadvocaat John Beer van Beer Advocaten. Universitair docent privaatrecht Lodewijk Smeehuijzen (VU): ‘Je denkt dat juist na een fout van een arts de schade netjes wordt afgewikkeld. Maar de ironie wil dat deze zaken juist langer duren.’

Uit eerder onderzoek van Stichting De Ombudsman blijkt dat ruim 40 procent van de slachtoffers van mogelijke medische fouten na drie jaar nog steeds in hun letselschadezaak verwikkeld is.

Geen goede naam
Ook hebben de twee belangrijkste verzekeraars van Nederlandse ziekenhuizen, Centramed en Medirisk, geen goede naam, stelt hoogleraar privaatrecht Arno Akkermans van de VU in Amsterdam. Smeehuijzen: ‘Het is algemeen bekend dat de verzekeraars van medische fouten de schade aanzienlijk stugger, moeizamer en op kwalitatief lager niveau afwikkelen dan de algemene verzekeraars.’

‘Deze medische verzekeraars stellen zich vaak behoorlijk formeel en strak op’, zegt ook Peter Langstraat, voorzitter van de vereniging van letselschadeadvocaten (LSA).

Medische verzekeraars moeten agressiever worden benaderd, stelt letselschadeadvocaat Beer. ‘Ze moeten hard worden aangepakt. Gewoon kort gedingen beginnen. Dan is de kwestie waardoor alles blijft hangen soms ineens binnen een paar weken geregeld.’

Extra schadevergoeding
Als zaken te lang duren, kunnen slachtoffers ook schadevergoeding eisen, stelt Smeehuijzen. ‘Dat is nog niet vaak geprobeerd in Nederland. Er zijn vier uitspraken bekend waarin extra schadevergoeding is toegekend omdat de verzekeraar de schade onzorgvuldig had afgewikkeld. Ik voorspel dat dit zal toenemen. In de VS is het heel gebruikelijk.’

Al blijft het lastig, erkent hij. ‘Het is heel ongrijpbaar. Een verzekeraar kan altijd zeggen dat de partijen het gewoon niet eens zijn.’

Over de oorzaken van vertraging moet je een niet al te hoge pet op hebben, zegt Beer. ‘Vaak is het gewoon onbenulligheid bij medewerkers van de verzekeraar. Ze zijn bang beslissingen te nemen in een zaak die veel geld kost. Mensen denken dat ze hun baas een plezier te doen door niet te betalen. En daarom wordt het steeds vooruit geschoven. Maar voor de slachtoffers is zoiets ondraaglijk.’

Ingewikkelder
Probleem is wel dat claims na medische fouten vaak ingewikkelder zijn dan claims na verkeersongevallen. Bij een ongeluk is meestal snel bekend wie de schuldige is. Als er iets mis gaat in een ziekenhuis, is echter niet altijd duidelijk hoe dit komt.

Slepende zaken zijn erg belastend voor de slachtoffers, blijkt uit onderzoek van de VU. ‘Het wordt door mensen omschreven als de ramp na de ramp’, zegt hoogleraar privaatrecht Arno Akkermans. ‘Mensen lijden echt onder zo’n procedure. Dat gaat ten koste van hun herstel. Het duurt eindeloos en gaat vaak over hun hoofd heen. De professionele partijen zijn alleen maar bezig met het debat over de euro’s. Dit komt zo vaak voor dat je voelt dat er iets grondig mis is.’

Volgens advocaat Martin de Witte van SAP Advocaten raken slachtoffers soms zo murw dat ze een lagere schadevergoeding accepteren. Hij verdedigt momenteel Lenneke en Arnold Kiel die door een fout van een gynaecoloog in het Laurentius Ziekenhuis in Roermond een zwaar gehandicapt kind kregen. Hoewel de aansprakelijkheid is erkend, zijn de ouders na jaren wachten het nog altijd niet eens met verzekeraar Centramed over een nieuw huis waarin ze voor hun zoontje moeten wonen. Hun zoontje Robin is inmiddels 8 jaar oud.

Verzekeraar Centramed weigert inhoudelijk te reageren. Ook Medirisk herkent zich niet in het beeld dat wordt geschetst. ‘Wij gaan nooit zaken vertragen. Daar hebben wij geen baat bij’, aldus een woordvoerster. ‘Als het langzaam gaat, komt dat niet omdat wij dat met opzet doen. We moeten zaken zorgvuldig onderzoeken.’

 

bron: de Volkskrant 2 april 2010